Wat een avontuur, Ongelooflijk

Hallo lieve mensen,

Ga jullie even zitten, want dit wordt een lang verhaaltje :-)

Op woensdag 8 juni werden we om 8uur met de pick-up opgehaald. Mano was onze gids. Hij is zelf een Samaraccaanse man, een stam van de Maron (de gevluchte slaven). Hij wist dus heel veel te vertellen, erg leuk!We gingen op weg naar Brownsberg. Onderweg kwamen we langs het voetbalstadion van Clarence Seedorf en de Bauxietfabriek van de Amerikanen, de rode stof die hier op de wegen wel eens te vinden is, en waar aluminium van gemaakt wordt. De Nederlanders hadden hier ook zo’n soort fabriek, maar ze waren het niet eens over het contract waardoor ze hier zijn vertrokken. Vlakbij deze fabriek hadden we onze eerste stop. We kregen een bolletje te eten en wat te drinken. Daarna werd de reis voortgezet over het laatste stukje verharde weg. Vlak aan de voet van Brownsberg werd de weg zanderig, Bauxiet, met heel veel gaten erin. Mano waarschuwde ons al dat we een heerlijke massage zouden krijgen. Nou, dat hebben we geweten, haha. Mam vloog een keer zo hoog, dat ze het dak van de auto raakte. De omgeving is prachtig. Onderweg zagen we ook enkele dorpjes. Echt ongelooflijk hoe die mensen hier (kunnen) leven hè.                                                                                               Op de berg was het nog een heel avontuur om boven te komen, maar zeker de moeite waard. Onderweg kwamen we op eens een busje tegen met een familie en toeristen erin. Het busje kwam die hobbelige heuvel niet omhoog. Het had dan ook hele slechte banden en geen voorwielaandrijving, dus dat wordt dan al een probleem hè. Toen heeft Mano het er op gewaagd en is hij zelf ingestapt om met volle vaart de berg op te crossen. Het is hem nog gelukt ook. Alleen durfde de chauffeur van het busje niet meer verder… Gelukkig konden wij er nu wel langs. Rond 12.30uur waren we eindelijk boven op Brownsberg. Hier zaten enkele trompetvogels en een boskonijn. Rocky, de kok, zou voor ons gaan koken, maar hij was net even de stad ingegaan. Toen hebben we maar even een bolletje gegeten en zijn we op pad gegaan naar de watervallen. Onderweg kregen we uitleg over de natuur en de geneeskrachten van bepaalde boomsoorten. Ook gingen we op zoek naar Brulapen, maar helaas hebben we deze beesten niet gezien (laterna wel gehoord). Mam zag wel een white-face monkey. Maar deze ging er snel weer van door. Wat ook zeer mooi was, was het uitzicht vanaf de berg over het mooie groen van Suriname! Suriname bestaat dan ook voor 80% uit Oerwoud en 20% stad/bevolking. De waterval was heerlijk rustgevend en afkoelend! Na bij gekomen te zijn van de wandeling gingen we terug naar Brownsberg. Aangekomen op de weg, stond op eens het busje daar weer. Ze hadden het toch nog geprobeerd om boven te komen. De chauffeur lag uitgeput, achter het stuur, de arme man.                                                                                                              Terug bij de receptie van Brownsberg was Rocky er weer. Hij heeft toen een heerlijke lunch van rijst, kousenband en gebakken banaan gemaakt. Heerlijk was dat! Toen we klaar waren, zijn we verder gegaan. Eerst weer de berg af (hobbel hobbel, shake shake) tot aan de verharde weg, op weg naar Atjoni. Even later hadden we alleen nog maar onverharde weg. Dat was erg vermoeiend, gezien dit zeker 1.5 uur duurde. De bootsman (Etto) had al een paar keer gebeld waar we bleven. Bij Atjoni houdt de weg op en moet je met de boot verder over de Surinaamse rivier. We hadden alles uit de pick-up gehaald en in de korjaal (het bootje) gezet. De boottocht duurde een half uur. Onderweg zag je kindjes zich wassen in de rivier en moeders die de afwas deden. Ook zagen we van die Pippi langkous aapjes in de bomen zitten! We kwamen in het schemer aan in Jaw Jaw, een Samaraccaans dorpje met vakantieoord. Na alles uit de korjaal te hebben gehaald, kregen we onze kamer aangewezen. Er stonden 2 bedden met een klamboe, en een stukje verderop waren de wc’s en de douche. Het gaf echt een campinggevoel. Op eens begon het kei hard te regenen. Mano was voor ons aan het koken. Ik had niet echt meer honger. Het was inmiddels 20.00uur en ik heb het gevoel dat ik nog steeds op de Nederlandse tijd leef (1 uur ’s nachts dus). We kregen rijst met nog wat kousenband en Japans fruit, en gebakken, knapperige (aangebakken..oeps)  vis. We hebben nog heel lang gekletst en rond 10uur gingen we richting bed. We moesten snel zijn met ons klaar maken omdat in het binnenland om 11uur de lichten overal uit gaan. Bij onze deur stonden gelukkig wel olielampjes.

De volgende morgen stonden we rond 7uur weer op. Mano maakte voor ons het ontbijt met gebakken eitjes, mmmm. De zus van de bootman kwam de souveniertjes klaar zetten, maar echt tijd om deze te bekijken hadden we niet. We kregen een rondleiding door het Samaraccaanse dorp. Er kwamen meteen 2 jongetjes op ons af die op de foto wilden. Echt lief!                                                                                                                                  Mano vertelde dat er verschillende religies bij elkaar woonden. De christenen hebben een kerk en de niet christenen brengen hun offers naar hun offerplek. Ook was er aan de huizen te zien dat de Marons als familie bij elkaar wonen. Ze koken en zitten altijd samen, alleen slapen doen ze in hun eigen hutje. Verder liet hij ons de school van de kinderen zien met de bibliotheek. Sommige kindjes waren net vrij, omdat de juf naar de stad ging. Mam kreeg van 1kindje een awara, een orange-gele vrucht zo groot als een ei. Best lekker. De kinderen hier gaan alleen naar de basisschool. Een middelbare school kennen ze hier niet. Daarvoor moeten ze naar de stad, maar daar moet dan wel iemand zijn die de kinderen kan opvangen. Helaas is er vaak dus niemand in de stad die ze kan opvangen, waardoor ze na hun 12 jaar dus klaar zijn. De jongens gaan dan vissen of houthakken en de meisjes helpen hun moeder en zijn vanaf hun 16 jaar klaar om te trouwen en kinderen te krijgen. Gek eigenlijk hè. Vele kinderen willen wel verder leren, maar kunnen dat dus niet. Mano vertelde ook dat hij een jongetje kende die van zijn moeder niet naar school mocht, gewoon omdat ze dat hem niet gunde. En de jonge wilde echt heel graag naar school. Ze hebben toen van alles geprobeerd, zoals adoptie, maar te vergeefs.  Zielig toch! Ik ben blij dat ik dan in Nederland mag wonen en wel naar school kan gaan! Ik ben sowieso wel blij dat deze reis maar 3 dagen duurt. Ik zou zo echt niet kunnen leven hè. De dagen zien er best relaxt uit, een beetje wassen…een beetje koken… En ze zeggen dat Surinamers best proper en hygiënisch zijn, maar dat is maar in sommige opzichten…ik vind nog best veel dingen vies hoor ;-) haha De kamertjes waren allemaal met spinnenwebjes en de klamboes met gaten er in enzo. De toiletten en de douches zijn niet helemaal zuiver….maarja…zo zie je maar weer hoe verwent we in Nederland zijn hè….                                                                                                                       Tegen 11uur kwam de bootman van Botopassie ons halen, om onze laatste bestemming te gaan bekijken. Midden in onze boottocht begon het op eens te regenen, neeeeee! Het viel echt met bakken uit de lucht en we waren echt kliedernat! Bah, tot op de onderbroek! En koud dat het was…vond ik dan…na een half uurtje begon de zon weer te schijnen…holeee. Dus konden we een beetje opdrogen. Even later kwamen we aan op Botopassie. Het hotel hadden Haidy en zijn Nederlandse vrouw Corry in 2006 zelf gebouwd. We werden hartelijk ontvangen en kregen meteen onze kamer toegewezen. Ook hadden we meteen kennis gemaakt met hun huisdier, een toekan! Die rare vogel zat bij de deuropening, en iedereen was er bang voor omdat hij iedereen pikte! Oeps…dus maar met een boogje omheen lopen! Op het bovenplateau hingen verschillende hangmatten waar je lekker in kond relaxen! Ook stond daar meteen een heerlijk lunch klaar. We kregen bami met tomaten-komkommersalade. Op eens zag ik dat ik helemaal verbrand was…au…en ik had me nog zo goed ingesmeerd…met factor 50, waterresistent, maar misschien niet zoooo waterresistent :-(                                                                               Toen gingen we weer op pad naar een ander dorpje met de boot (natuurlijk weer goed ingesmeerd, want de zon brandde erg hard). In het hotel verbleef nog een Nederlands stel. Zij gingen ook mee op pad. In het water, bij het dorpje, zaten weer allemaal kinderen te spelen en een moeder was de afwas aan het doen. We liepen het dorp in op weg naar een Maronsmuseum. Op een gegeven moment hoorde we kindjes schreeuwen, haha: ‘Bakala, bakala, bakala’. Hahaha het hield niet meer op. Ze noemen hier de blanke mensen Bakra’s, maar de ‘r’ kunnen ze hier niet uitspreken waardoor het bakla wordt, en die kindjes hadden er bakala van gemaakt! Ze zwaaiden allemaal. Ik voelde me net Sinterklaas! Sommige wilde dat we daar dat we naar hun toe kwamen of dat we een foto maakten. Maar we moesten doorlopen, want de gids wachtte niet. Onderweg naar het museum vertelde Mano dat het museum al gesloten was, omdat ze dachten dat er niemand meer zou komen. De plaatselijke bevolking was nu iedereen bij elkaar aan het sprokkelen, speciaal voor ons. Bij het museum moesten we door de erehaag. Dat is een rietenpoort, en als je daar door heen loopt (de vrouwen rechts en de mannen links) blijven de slechte geesten achter de poort wachten. We kwamen toen in een beelden tuin. Bij het dorpje was nog een Nederlands stel, die sliepen bij familie, omdat de man, een Rasta jongen, hier vroeger gewoond had. In het museum moesten we de schoenen uit doen en kregen we een rondleiding. De Rasta jongen wist echt heel veel, en nam het soms een beetje over van de man die ons rondleidde. Dat was wel grappig, want de man die ons rondleidde, deed dat normaal niet, en was wat stiller. De Rasta jongen was dus een goede aanvulling!  In de kantine kon je ook Casaverbrood eten. Wij hadden wat gekocht…oeh dat is kei hard brood…een Marons jongetje moest lachen, omdat ik geen stukje van het brood afgebroken kreeg. Mano vertelde dat je het nat kan maken met water, zodat het zachter wordt, haha dat was wat beter te eten. Toen gingen we weer terug naar de boot. Onderweg kwamen de kindjes weer. Een kindje zei: bakala, bakala thanks for the money. Haha. De tocht terug naar het hotel werd onderbroken bij een ander oord om een foto te maken van een zwijntje, die daar gevangen zat. Ieeew…en toen we terug liepen zat er een vieze dikke grote spin…daar heb ik echt met een hele grote boog om heen gelopen.                                                                                                                                                Terug op Botopassie zijn we lekker in de hangmat gaan liggen en hebben we foto’s gekeken en gekletst met z’n allen. Toen de gong weer ging stond het diner al weer klaar. We kregen lekkere rijst, met boontjes, witte koolsalade, tofu met gebakken tomaten, gebakken vis en kip. Daarna hebben we nog lang nageborreld en gelachen met z’n allen en om kwart voor 11 moesten we ons weer snel gaan klaar maken, omdat het licht weer om 11uur uit zou gaan.

De volgende ochtend waren we weer vroeg wakker. Mano had in de hangmat geslapen. Het ontbijt stond al vroeg weer klaar en zag er goed uit, met broodjes en gebakken ei. Om 9 uur zouden we met de boot weer terug gaan naar Atjoni, maar om half 10 was er nog geen boot… Toen zijn we maar weer in de hangmat gaan liggen! We kregen van de bootsman een verse kokosnoot. Hij ging deze zelf uit de boom kappen en ‘pellen’ zodat we de melk konden drinken en het vruchtvlees konden eten. Best lekker, dat had ik niet verwacht. Wat minder lekker was, was het idee dat ik een man met een baard was aant zoenen…;-) Even later (dat was ook nog grappig) had hij een bruine blouse en jute handschoenen aan. Het andere stel vroeg: ‘wat ga jij doen?’, waarop hij zei: ‘De tuin harken!’ haha, het was zo’n grappig gezicht hè. We moesten allemaal lachen. ‘Is dat gevaarlijk dan?’ vroeg die vrouw…, maar het was vanwege de zon. Om half 12 had Haidy ons naar een ander dorpje gebracht waar een boottaxi stond te wachten met de plaatselijke bevolking erin. Daar zijn we in overgestapt, op weg naar Atjoni. 2 uur later kwamen we aan in Atjoni en gingen we weer verder met onze pick-up richting paramaribo. Ik werd op eens heel misselijk van al dat gehobbel en omdat we vanaf 8 uur niks meer gegeten hadden. Om half 4 kwamen we aan in Paranam, waar het eerste wegrestaurantje was, waar we op de heenweg ook wat hadden gegeten. Daar heb ik een lekkere Saoto gegeten. Dat is een zoute soep met rijst, ei en soort van Taugé. Die taugé heb ik maar overgeslagen…(’s avonds was dat van de EHEC op de televisie, dat het kwam van de kiemgroenten…twas gewoon instinkt ;-) hihi) Een uurtje later kwamen we weer aan bij ons huisje in Paramaribo!

Het was echt een mooie, leerzame reis, die zeker de moeite waard was!

Nog even iets aparts:                                                                                                                                      Vandaag zijn we even in de stad geweest. Toen we weer terug de bus in gingen, haha toen kwam er een man langs de bus lopen met een bordje: My name is….blabla….my penis is cut off…haha wilde die geld hebben. Wat een gek.

Liefs en heel veel groetjes vanuit Suriname,

Suzanne en Francina

Laatste foto's

Reacties 9

Renée 12-06-2011 18:08

Heej Suus!!

Jezus wat een verhaal Ik dacht dat ik lange verslagen kon schrijven maar jij kan er anders ook wat van!! Wel heel leuk om te lezen en wat is het daar ontzettend mooi! Zo te zien heeft je moeder het prima naar haar zin in de hangmat Hopelijk ben je niet al te erg verbrand... maar ik kan me goed voorstellen dat dat wel het geval is want ik hoor heel vaak van mensen uit Europa dat ze de zon daar onderschatten. Voorzichtig zijn alsjeblieft, we willen je heelhuids weer terug! Volgens mij zie je daar zoveel mooie nieuwe dingen dat je je tijd goed om gaat krijgen de komende maanden.. Zeker nu je ook een 'blanke beauty' bent in de ogen van de Surinamertjes Straks krijg je nog sterallures haha! Hartstikke leuk dat ze allemaal zo enthousiast zijn om jullie aanwezigheid.. geniet ervan en ik blijf je volgen!

Liefs Renée

Leo Moues 13-06-2011 13:37

Suzanne en Francina,
Toos en ik hebben gesmuld van jullie verhalen. We voelen ons nu zelf weer een beetje thuis in latijns Amerika. Hopelijk blijven de verhalen even prachtig als je gaat werken, Suzanne, en weet moeder Francina zich nog een paar dagen te vermaken.
Ook wij zijn bijna weg uit Meijel !
Groeten, Leo en Toos

Sanne 14-06-2011 11:07

Suus!

Leuk um wat te leaze! En fijn desse mien email adres hads ingevuld, now blief ik gans op de huugte
Bevelt dus nog good dao? En dae man in de bus, haha, wat un grap!

Doot dien mam de groetjes en we halde contac!

Kus Sanne

Jo en Annie Hanssen 14-06-2011 20:23

Hoi familie Driessen,
Wat een leuke foto's.
Maar dat eten daar zijn we toch een beetje bang voor.
Suzanne, we hopen dat je er veel levenservaring en kennis opdoet
Francien, geniet nog enkele dagen, want hier wordt het de komende dagen slecht weer.
Ik hou het huisje van Leo wel bij.
groetjes Annie

Nicole 14-06-2011 20:28

Ik stem op de toekan!

Rosalie 14-06-2011 21:36

Suusjeeee!

Ik had dich al een ping gestuurd...maar ik dach detse ut vast waal leuk zoejs vinde um auk nog een berichtje op dien site te kriege. Ik bin beniejd wie ut vandaag is gegaon op de OK. Ware die andere Surinaamse co's daor auk beej?

Ge heb trouwens waal echt al lekker vuul foto's gemaakt he! Die foto met dich en die twie kiendjes is schattig Alse een baby'tje naor dichzelf meugs neume in ut ziekenhoes, mosse doar auk een foto van maken he. Kenne we kieke of het op dich liek

Vuul succes met dien coschap en tot snel weer!

Liefs,
Rosalie



Nikkie 15-06-2011 11:32

Hee!

Nog even lekker goed genoten van de vakantie met jullie tweetjes dus aan je verhaal te lezen en aan de foto's te zien Heel veel succes met je co-schap nu!! Ben benieuwd hoe het gaat en wat je allemaal kunt/moet doen!

Liefs Nikkie

Nikkie 15-06-2011 11:34

p.s. Oh ja! Ik hoop dat je naast al het harde werken nog wel wat tijd hebt om van de culinaire kunsten daar te genieten want wij geitjes verwachten natuurlijk wel een heus Surinaams kookfestijn in september =D

wilma driessen 15-06-2011 14:44

Wat een leuke reis.
Geniet ervan.
Ik hoop dat het werk je ook goed bevalt.we horen wel weer wat van je .
veel plezier.Kijk wel uit he.
Groetejes Wilma.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer